R.N.

nakakapagod. nakaka-stress. nakakaiyak. ito na ang tunay na buhay..
mahirap, hindi fairy tale, gaya ng pinangarap ng marami.. hindi ideal katulad nung in-demand pa sya.
mahirap maging registered nurse. sulit ang salitang “reklamo” sa dami ng masasabi mo..

minsan, naiisip kong napaka istupido ko sa kabila ng aking mga daing. na napaka-impokrito ko para hindi maging handa.. pinaghandaan ko ang propesyong ito sa loob ng apat na taon. alam kong mararanasan ko ito. pitong buwan akong naghanda para sa board exam.. nagdasal, umiyak uli, hindi natulog, nag aral.. mas pagod ang utak kaysa sa katawan.. sa awa ng maykapal – pumasa sa unang take lang.. – para mapabilang sa mga alagad ng medisina.

hindi ko maiwasang maging mapanaghoy minsan. kahit pinaghandaan ko ang trabahong ito. sa likod ng lahat, tao pa rin ako.

may demanding na doktor, may mabait. may mapagkumbabang pasyente, mayroon din namang mapagmataas. may salbaheng bantay, at mayroon din namang nagpapakita ng pagpapasalamat sa kabutihang nagawa ko sa pasyente nila. ibat ibang klaseng tao, ibat ibang klaseng ka-trabaho.
dito masusubok ang pasensya mo. ang tibay ng loob. mararanasan mo ang pagpapakitang malakas at matibay ka, sa panlabas.. ngunit umiiyak ang kaluluwa. hindi mo na pala kaya.

noong ako’y nag aaral pa, hindi ko maitatanggi na hindi biro ang nagastos ng aking mga magulang.. nalulula ako sa laki, madugo ang bayaran. kung tutuusin, pang mayaman talaga ang kursong napili ko..

ngayong isa na akong ganap na propesyunal, staff na ika nga.. nalulungkot akong isipin na ni wala sa kalingkingan ng tuition ko ang aking sinusweldo.. pwede na, ayos, pag SINGLE ka. pero pano yung mga nurse na may pamilya? pano yung mga nurse na iginapang lamang ng kanilang mga magulang na umaasang mababawi din nila ang kanilang puhunan na hanggang ngayon ay lumalaki pa lalo ang interes dahil hindi pa bayad lahat??

kung tutuusin, maswerte pa rin ako.. hindi ako “required” mag intrega ng sweldo.. hindi umaasa ang pamilya ko sa akin. sarili ko lang ang iniintindi ko. allowance ko ang sweldo ko.. kaya naeenjoy ko. e pano na yung mga bread winner ng pamilya nila? napapaisip ako talaga.

noong estudyante ka palang.. halos mamatay ka na kaka- aral ng anatomy.. lahat ng muscles, buto, cells lahat na kinakabisado mo. mahirap talaga.. toxic. maiisi mo na lang, nagdu-doktor ka ba? Funda, Maternal and child, Medicine, Surgery..Ibat ibang klase ng guro at pasyente.

Ang sampung block nung first year, apat na lang pag graduate. Survivor ka.
Ngayon, dadaan ka naman sa butas ng karayom sa ilalim ng mga mata ng Board of Nursing. Sisiksikin lahat ng pinag aralan, re-review-hin lahat ng inaral sa loob ng apat na taon.. nakakamatay na pagsusulit na binubuo lang naman ng limandaang tanong.

pag sinwerte. winner. isa ka ng ganap na nurse..

bilang isang staff, mapapaisip ka talaga. hindi na ako nagulat na karamihan sa mga hindi pumasa at MGA pumasa sa board ay call center agents na ngayon.. kahit ako, kinonsidera ko yun. depende na lang talaga sa iyo kung mamamayani ang pagmamahal mo sa mga maysakit, at sa nasumpaang tungkulin.

Hindi na ito isang laro, hindi ka pwedeng magdabog sa kabila ng iyong umiiyak na damdamin. naubos na pride at pagkatao. minsan nanliliit ka. ayos lang.

naisip ko na lang, napapagod ako. nalalait. pero sa kabila ng lahat, may buhay akong naisasalba. nadudugtungan ko ang pinakaimportanteng regalo na naihandog ng panginoon sa atin. alagad ako ng medisina, nagliligtas ng buhay.. sapat ng dahilan para higpitan ko pa ang aking kapit (:

happy happy

May mga pagkakataong natatakot ako sa sarili ko.. Minsan kasi, may mga gusto akong bagay na may pagka unreasonable na ang dating.. dont get me wrong, pinalaki ako nila mama na may control sa pera at iba pang bagay.. Namulat ako sa reyalidad na ang pera ay nakukuha sa pamamagitan ng matinding pawis at sakripisyo.. pero minsan, hindi ko maiwasang maghangad pa ng iba.. siguro, nasa unconscious mind ko na yung nanjan naman si papa para ibigay ang gusto ko.. pero minsan kasi, nakakalimutan ko na nagtitiis si papa sa london para ibigay ang gusto namin, ang mapunan ang mga pangangailangan namin, sa pang araw araw, at pang edukasyon. Maswerte kami, dahil may kakayanan sila mama at papa na ipadala kami sa pribadong paaralan at kolehiyo..

Natutuwa pa rin naman ako sa sarili ko dahil sa kabila ng pagiging mapaghangad ko sa bagay, maging sa materyal man o sa ibang aspeto.. napipigil ko naman ang aking sarili.. natutuwa ako dahil naisasabuhay ko ang kinalakihan ko sa aming pamilya.. ang mga itinuro nila mama.. isipin mo to, natalo ako sa laban ko sa aking sariling konsensya,. ngunit sa kabila nito, AKO pa rin ang PANALO…

Isang sabado ng umaga, nagising ako at naaubatan si mama na kausap si papa sa telepono.. ang aking bunsong kapatid ay nasa kusina at naglalaro ng kanyang nintendo DS.. ang aking ibang kapatid ay nakahiga pa sa kanya kanyang kama. Ako naman ay nagbukas ng computer para magbasa ng mga blog na nakagawian ko na… Tinawag ako ni mama sandali dahil nasa labas ng bahay ang mga bakal bote boys.. pagkakataon na namin para maidispose ang  mga nakakalat na karton.. ang hindi mabilang na lata ng coke na pinaginuman nila mama, lola at mga kapatid.. kung tutuusin, nag uumapaw ang mga lata ng coke.. grabe silang uminom.

Pinanood ko lang ang dalawang batang lalaki habang iniipon ang mga karton at lata ng coke.. tinali nila at kinilo.. bingo, may pera na… naipagbili ko ang kalat sa likod namin sa halagang 156 pesos.. bigtime ang mga bata nung araw na yon,, ang dami nilang nabili sa amin at may tubo sila dun pag naibenta nila yon, masaya ako at natulungan namin sila.  sapat na ang kita nila sa maghapon.. napag isip isip ako, na mahirap talaga mabuhay dito sa mundo.. mahirap mabuhay sa pilipinas.. lumaki akong ang tanging responsibilidad ay tingnan ang aking mga nakababatang kapatid, mag aral ng mabuti at maging mabait sa magulang.. habang tumatanda ako.. lumalawak pa ang aking responsibilidad.. pero silang mga bata, na sa murang edad ay napakalaki na ng responsibilidad sa balikat, ay kailangan ng magpainit sa araw para lamang makasunod sa hamon ng buhay.. Hinahangaan ko sila.. marahil hindi ko kayang gawin ang mga ginagawa nila.. Inaamin kong maselan akong tao at minsan ay may mga reklamo pero alam ko ang halaga ng bagay at buhay dito sa mundo. Malaki pa rin ang pagpapasalamat ko sa diyos para sa buhay na ibinigay niya sa akin at sa pamilya ko.. sa isang  buhay na masaya,.

hanggang ngayon, patuloy pa rin akong naghahangad.. na sana ay maabot ko ang kung ano man ang minimithi ko sa buhay.. naghahangad ako dahil alam kong may magagawa pa ako… alam kong para ito sa ikabubuti ko at ng mga taong mahal ko, ngayon at sa hinaharap

Total Abdominal Hysterectomy and Bilateral Salpingo-Oophorectomy

Short post lang.

Posted by daniel-Jr at 8:40 PM 4 comments Links to this post

Labels: ANO BA, ETO SA BABA YUNG TOTOONG POST KO..

Kamusta na? Ayokong mag english ngayon dahil wala lang.. Wala akong pakialam kung mapuno man ng typo error to.. gusto ko lang magtype ng magtype ngayon at sabihin ang mga kung anumang uusbong sa utak ko.. Jologs mang pakinggan, okay lang.. Haay, tingin ko pa naman kasama ako sa mga conyo.. haha.. Personal blog naman to kaya wala akong sinusunod na mga guidelines sa pag ba-blog.. maaaring nasa coma stage ang blog ko ngayon dahil mejo napapabayaan ko to dahil sa sobrang pagkakasubsob ko sa pag aaral.. Maaaring one fourth nalang ng readers ko ang bumabalik dito at sa “one-fourth” na yun, one-eight nalang ang nagtatyagang mag comment.. ( sa mga nagcomment at mag co-comment, SALAMAT HA!!! )

Nakakaengganyong sundin ang mga payo ni pinoyblogero sa blog nya.. (ayokong ilagay ang link, tinatamad ako.. hehe) kung pano buhayin ang mistulang namatay mong blog, pero ayoko.. may sarili akong paraan para makabalik.. hindi naman parang channel 2 at 7 itong blog ko na kailangang mag number one sa ratings para lalong putaktihin ng mga advertisers. Hindi nabubuhay sa mga advertisers ang blog ko, hanggat may pakialam ako dito at may natitira manlang na kahit isang interesadong magbasa ng mga post ko, mananatiling buhay ang mumunting tahanan ko sa cyberspace.. Siguro naiintindihan nyo naman kung bakit ganun.. kailangang mag aral para pumasa, di biro ang tuition na binibigay ni mama at papa.. hehe.

P.S

Walang kinalaman yung Tittle sa post ko.. wala lang akong maisip na magandang tittle.. Favorite ko lang banggitin yung anak ng potassium na Operation na yun.. Medical term yun.. hehe.. tutal marami naman sa inyo ang may tawag sakin na Nurse Dan